Door Esther

Er is maar één kans voor een geweldige eerste indruk. Een gegeven dat ik altijd in mijn achterhoofd houd bij mijn zakelijke kledingkeuzes, die ik zorgvuldig afstem op de opdrachtgever die ik ga ontmoeten. Nu sta ik voor de kledingkast en probeer mijn feilloze intuïtie en jarenlange ervaring te gebruiken om iets passends te selecteren voor die belangrijke dag morgen.
De eerste schooldag van mijn kind en, minstens zo belangrijk, mijn vuurdoop als schoolpleinmoeder.

Als moeder ben je een essentiële speler in het creëren van een fijne schooltijd voor je kind. Je wilt betrokken zijn zodat je kind niet zomaar vergeten wordt, maar niet té want zeg nou zelf: we hebben ook andere dingen te doen. Je wilt leuk genoeg ogen zodat je potentiële vriendjes mee willen komen spelen, maar wel genoeg autoriteit uitstralen zodat de andere ouders hun kroost zonder al teveel zorgen aan je uitbesteden. Je wilt gezellig ogen zodat de kans groter is dat je wordt aangesproken en niet in je eentje buiten staat te blauwbekken, maar dan wel graag door de wat hippere ouders die de leuke hulpouder-klusjes op school verdelen.
Al met alleen opgave van niet te onderschatten belang, waar ik met zorg aandacht aan wil besteden.

De volgende ochtend zet ik mijn wekker een half uur vroeger dan gebruikelijk zodat ik niet alleen mijn zoon, maar ook mijzelf onberispelijk kan stylen. Hij mag uiteraard geen pindakaas of ander plakkerigs op brood wat kan vlekken op zijn nieuwe trui. Zelf eet ik voor de zekerheid gewoon helemaal niet, ik drink wel 2 koppen espresso zodat ik lekker scherp ben straks. Ik vraag hem, op het laatste moment onzeker, welke schoenen ik aan zal trekken onder die niet-te-strakke-maar-wel-modieuze spijkerbroek die ik geselecteerd heb. Hij negeert me en blijft kwetteren over zijn nieuwe rugtas.
Het naïeve kind is zich duidelijk niet bewust van het feit dat het komende half uur de basis gaat leggen voor zijn basisschoolgeluk dan wel, behoede ons, -ongeluk.

Ruim op tijd vertrekken we op de fiets. Hij zit achterop, de rugtas in zijn knuisten geklemd. De tegenwind vraagt het nodige trapwerk van me en enigszins verwaaid komen we aan op school. Stom, ik had natuurlijk de auto moeten pakken. Ik probeer tijdens het stallen van de fiets mijn kapsel wat te fatsoeneren maar mijn zoontje rent enthousiast, dwars door enkele modderige plassen heen, naar de ingang van de school. Ik heb niet eens kunnen controleren of er geen snottebellen uit zijn neus hangen!
Ik ren door dezelfde modderige plassen heen mee naar binnen.

De juf staat al op hem te wachten. Hij kijkt haar stralend aan en hij doet zonder morren zelf zijn jas uit en hangt hem aan zijn eigen haakje. Ik bekijk het van een afstandje en bedenk opeens: wat is hij groot. Hij raakt al snel aan de praat met twee schattige klasgenootjes. De een heeft een vlek in zijn broek en een ander heeft 25 knipjes van verschillend formaat en kleur in haar haren. Ze lachen naar elkaar. Ik krijg een dikke omhelzing en weet nog net, met mijn vingers, een druiperige neus te drogen voordat hij zijn plekje zoekt in de kring.
Tijd om naar huis te gaan.

Thuis maak ik een boterham met chocopasta en eet hem langzaam op. Ik frons en bedenk. Heb ik het goed gedaan vandaag? Heb ik mijn kind de beste kans geboden voor een succesvolle carrière op school? Wat zouden de andere ouders van mij gedacht hebben?

Ik moet denken aan het meisje met die knipjes in haar haren en ik glimlach. Zonder erbij na te denken smeer ik een restant pasta aan mijn broek. Ik doe mijn verwaaide haren in een slordige staart en ruim de ontbijttafel op. Dat meisje moeten we straks maar eens mee naar huis vragen, als ze beide willen.
Dat wordt vast hartstikke gezellig.

Esther is getrouwd met Maarten en moeder van Siem (7), Fem (5) en Cas (2). Zij werkt drie dagen als trainer voor zorginstellingen en bij de brandweer. Zij ervaart het moederschap als allesomvattend, het is volgens haar zowel extreem genieten als heftig tegen je eigen grenzen aanlopen. Ze is altijd druk en doet voor haar gevoel altijd alles half. Behalve voorlezen voor het slapen gaan, dat doet ze iedere avond vol overgave en zonder concessies.