De dochter (10 jaar) wilde het hebben over ongesteldheid en alles wat daar bij komt kijken. Een aantal meiden in haar klas ‘zijn’ het al. De ge-sprekken over wat seks is hadden we al gehad. We hebben een mooi boek over seks, uitgelegd in kindertaal (tip: jij ook op mij, niet tuttig) en dat was door beide kinderen al van voor naar achter en terug gelezen. Ik ge-loof zelfs dat dit het eerste boek was dat mijn toen 6-jarige zoon volledig gelezen heeft. Op een gegeven moment kon ik hem geen nachtkus meer geven zonder uitleg te krijgen over orgasmes of hormonen. (Hij heeft het ook niet nagelaten zijn hele klas meteen voorlichting te geven, mijn excu-ses aan de andere ouders nog daarvoor).

Kortom,  we waren wel weer toe aan een nieuw spannend onderwerp.

Goed dan, tampons en maandverband gehaald. In de kerstvakantie was het zo ver. Alles uitgelegd en verschillende tests gedaan: wat neemt meer water op, een tampon of een maandverband? Hoe voelt het dan? Hoe zit het dan? Waarom gebeurt dat dan? Het duurt waarschijnlijk nog wel even voor het echt zover is, maar ons kan niets meer gebeuren. Tot het mo-ment dat ik de woorden ‘élke maand’ in mijn mond nam.

Stilte… Wat?! klonk het verschrikt. Elke maand?

Tijdens ons hele gesprek had ze aangenomen dat het om een eenmalig gebeurtenis ging. Een soort ‘rite de passage’ om een echte tiener te wor-den. Dat dit hele verhaal maandelijks terug zou keren was een grote te-genvaller (dat gevoel deel ik overigens volledig). Om dit leed wat te ver-zachten beloofde ik haar taart als ze ongesteld zou worden. We zouden een ‘ongesteldheidfeestje’ hebben met zijn tweeën. Daarmee was ze blij, maar zorgzaam als ze is, gunt ze haar broertje dan wel ook zoiets. “Ik weet nu al dat M ook een ongesteldheidfeestje wil, maar dat kan natuur-lijk niet, misschien kunnen we dan voor hem een feestje geven als hij klaarkomt?.”

Hmm, misschien toch te vroeg begonnen.